| Να ο Τζώνυ! |
|
| Σκηνοθεσία: Katrina Mansoor-Adam Lavis-Will Hood |
| Διάρκεια: 52 ’ - Ηνωμένο Βασίλειο , 2008 |
|
|
| Στοιχεία Σκηνοθέτη |
| |
Adam Lavis, Katrina Mansoor, William Hood
Unit 23, Level 6, New England House, New England Street, Brighton, BN1 4GH
United Kingdom
Tel: +44 01273 696358
E-mail: louise@animalmonday.co.uk Kat@animalmonday.co.uk |
| Συμμετοχή σε Φεστιβάλ-Προβολές |
| |
SXSW Film Festival
Sheffield International Doc/Fest
Leeds International Film Festival
Eurodocs Festival – L.A. |
| Βραβεία |
| |
|
2 Grierson Awards:
Best Arts Documentary 2008
Best Newcomer 2008
|
|
| Σκηνοθεσία: Katrina Mansoor-Adam Lavis-Will Hood |
|
| Οπτικά Εφφέ: Jon McClellan |
|
| Κινούμενο Σχέδιο: Tim O'Sullivan |
|
| Μοντάζ: Adam Lavis |
|
| Μουσική: Will Hood |
|
| Ήχος: Will Hood |
|
| Παραγωγή: Animal Monday |
|
| Σχετικά με την ταινία |
| |
| Η ταινία διεισδύει στον σουρεαλιστικό κόσμο του διάσημου γραφίστα Τζώνυ Χίκλεντον, ο οποίος δίνει τη δική του μάχη με τη Σκλήρυνση κατά Πλάκας. Ζώντας σε μια ολοένα επιδεινούμενη κατάσταση ακινησίας και απογοήτευσης ο Τζώνυ “δραπετεύει” μέσω της τέχνης του. Μέσα από την έκφραση της ευφυούς και ενίοτε διαταραγμένης φαντασίας του, μαθαίνουμε για την ασθένεια που τον έχει παγιδεύσει. Η Σκλήρυνση κατά Πλάκας είναι μια νόσος που γενικά παραπέμπει σε τρίτη ηλικία, σωματική αδυναμία, και αναπηρικά καροτσάκια. Στον Τζώνυ διαγνώστηκε η ΣκΠ πριν από 7 χρόνια –όταν ήταν μόλις 33 ετών– ανατρέποντας ριζικά την ακμάζουσα καριέρα του ως σκιτσογράφος. Η κινηματογραφική καταγραφή ξεκίνησε το 2001 και συνεχίζεται έκτοτε παρακολουθώντας την εξέλιξη της ζωής του. |
| Παγκόσμια εκμετάλλευση |
| |
Sanne Arlo
DR International Sales / Danish Broadcasting Corp.
Emil Holms Kanal 20
DK-0999 Copenhagen C, Denmark
Tel: +45 3520 3040
Fax: +45 3520 3969
e-mail: saar@dr.dk |
| Ο σκηνοθέτης για την ταινία του |
| |
|
Όταν ο ένας προκαθορισμένος χρόνος γυρισμάτων πολλαπλασιάστηκε σε περισσότερους, συνειδητοποιήσαμε ότι ο Τζώννυ δεν θα κατάφερνε να ξεπεράσει την Σ.κ.Π. και ότι η ασθένεια αυτή θα τον καθιστούσε ανάπηρο. Αυτό ήταν κάτι που επαναπροσδιόρισε το ύφος της ταινίας και διεύρυνε τον αρχικό μας στόχο –θέλαμε πλέον να εξετάσουμε το πώς ο Τζώννυ αντιμετώπιζε, νοητικά αλλά και συναισθηματικά, όλες εκείνες τις ριζικές φυσικές αλλαγές που βίωνε. Με αυτή την οπτική, η ταινία έφτασε να γίνει αυτό που είναι σήμερα: μια ασυμβίβαστα ειλικρινής εξερεύνηση στην αναπηρία και στο πώς αυτή επηρεάζει την κάθε πτυχή στη ζωή ενός ανθρώπου.
|
|
|
|
|
| |