| Βιογραφικό Σκηνοθέτη |
| |
| O Τζόσουα Γουέινσταϊν λατρεύει τους ανθρώπους και την κινηματογράφιση. Αυτό τον καιρό σκηνοθετεί διάφορες ταινίες μικρόυ μήκους για την τηλεόραση του Γουαϊόμινγκ. Η δουλεία του Τζόσουα έχει προβληθεί από τα κανάλια BBC, VH1, Food Network, TLC, και άλλα. Ο Τζόσουα γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη και τώρα κατοικεί στο Μπρούκλιν. Οι μεγαλύτερες απολάυσεις του στη ζωή είναι το ποδήλατο, η οικογένεια, και το καλό φαγητό. |
| Συμμετοχή σε Φεστιβάλ-Προβολές |
| |
|
2008
Sneak Preview, Big Sky Documentary Film Festival
Sneak Preview, True/False Film Festival
World Premiere, South By South West Film Festival
East Coast Premiere, Full Frame Documentary Film Festival
New York Premiere, Rooftop Films, NY
Washington Premiere, Seattle South Asian Film Festival
South American Premiere, Festival, do Rio, Brazil
DC Asian Pacific American Film Festival, Washington DC
Berks Movie Madness Reading, Pennsylvania
Woodstock Film Festival, Woodstock, NY
South Asian International Film Festival, NY
2009
Robert Flaherty Film Seminar
Thessaloniki International Film Festival, Greece
Belgrade Documentary and Short Film Festival, Serbia
Jameson Belfast Film Festival, Ireland
Documenta Madrid, Spain
Planete Doc Warsaw, Poland
New Zealand Human Rights Film Festival, NZ
Parnu Int. Documentary Film Festival, Estonia
Southern Circuit United States Film Tour, USA
|
| Βραβεία |
| |
| 2008 Audience Award Best Documentary, South Asian International Film Festival |
|
| Σκηνοθεσία: Joshua Z Weinstein |
|
| Παραγωγή: Joshua Z Weinstein |
|
| Φωτογραφία: Joshua Z Weinstein |
|
|
Μοντάζ:Hemal Trivedi
|
|
| Σχετικά με τη ταινία |
| |
| Καθηλωμένος σε ένα αναπηρικό καροτσάκι, χωρίς λάρυγγα, και έχοντας ανεύρυσμα αορτής, ο Δρ. Σαραντκουμαρ Ντικσητ , ζει μόνο για να ταξιδεύει στην Ινδία, όπου χειρουργεί δωρεάν, περί τα 700 παιδιά κάθε φορά, σε μαραθώνιες συνεδρίες, κατά τις οποίες υποβάλλονται σε επεμβάσεις για λαγόχειλο, υπερωιοσχίστιες και άλλες δυσμορφίες. Παρ όλο που ο γιατρός Ντικσητ επιβιώνει χωρίς καμιά κοινωνική ασφάλιση μένοντας στο διαμέρισμά του στο Μπρουκλιν στις ΗΠΑ, η ζωή του αλλάζει εξ’ ολοκλήρου, όταν βρίσκεται στην Ινδία όπου αντιμετωπίζεται σαν επίγειος Θεός. Υπήρξε 8 φορές υποψήφιος για το βραβείο Νομπελ. Η ταινια αυτή δείχνει πώς αυτός ο εκκεντρικός, διασκεδαστικός, και ενίοτε δύσκολος χαρακτήρας μπορεί να ξεπερνά τις δικές του ασθένειες, θεραπεύοντας άλλους. |
| Ο σκηνοθέτης για την ταινία του |
| |
Από την πρώτη στιγμή που γνώρισα τον Δρ Ντικσιτ, ήξερα πως είναι ένας άνθρωπος που έπρεπε να καταγράψει η κάμερα.
Ακολουθώντας τον στην Ινδία, συνειδητοποίησα γρήγορα ότι η δουλειά με τον Δρ Ντίκσιτ ήταν μια εμπειρία που θα μου δίδασκε πολλά. Την πρώτη μέρα κατέγραψα όλο αγωνία περίπου 50 ασθενείς να περιτριγυρίζουν τον Δρ Ντίκσιτ ικετεύοντάς τον να τους εγχειρίσει. Ενώ ήξερα ότι απαθανάτιζα κάτι μοναδικό εκείνη τη στιγμή, μπορούσα να καταλάβω τι συμβαίνει μόνο μεσά από εκφράσεις και χειρονομίες.
Αφού περάσεις πάρα πολύ χρόνο με έναν άνθρωπο, αρχίζεις να διακρίνεις τις αδυναμίες και τρωτά σημεία, πράγμα που μπορεί να σε εκπλήξει αλλά και να σε ενοχλήσει ταυτόχρονα. Κάποιες ασήμαντες λεπτομέρειες που με γοήτευσαν στον Δρ Ντίκσιτ ήταν, η απόλαυση που βρίσκει σε ένα απλό ποτήρι κρασί , ο τρόπος που εξακολουθεί να πιστεύει στα 78 του ότι οι γυναίκες τον φλερτάρουν, αλλά και η πικρία που εξωτερικεύει κάθε που αναφέρεται στην αδιαφορία της επιτροπής Βραβείων Νόμπελ για το φιλανθρωπικό του έργο. Την ίδια στιγμή όμως, η σχεδόν ανυπέρβλητη ξεροκεφαλιά του και τα περιστασιακά προσβλητικά του σχόλια, μπορούν να με εξαγριώσουν. |
|
|