Γεννήθηκε στο Μιλάνο το 1972. Τον ευχαριστεί να σκιαγραφεί τους καθημερινούς μικρόκοσμους και να φωτογραφίζει κενούς χώρους. Πάντα του άρεσε να σχεδιάζει κόμικς και να λέει ιστορίες. Κατά τη διάρκεια των σπουδών του πάνω στην Τέχνη, γεννήθηκε το πάθος του για τον κινηματογράφο. Αυτό το πάθος ήταν που του χάρισε και το βραβείο στο Κινηματογραφικό Φεστιβάλ του Μιλάνο για την μικρού μήκους ταινία του. Από το 1996 –που ξεκίνησε να ασχολείται επαγγελματικά με τον κινηματογράφο– μέχρι και σήμερα, έχει δουλέψει σε αρκετές ταινίες και διαφημίσεις.

Σε μια άγνωστη πόλη της Β. Ιταλίας, ο 90χρονος Κάρλο νοσηλεύεται για αμνησία. Μια νύχτα ο ηλικιωμένος άντρας ξυπνάει στο θάλαμό του και περπατάει σε ένα μικρό δωμάτιο όπου τέσσερις νεαρές νοσοκόμες βρίσκονται μαζεμένες γύρω από ένα τραπέζι πόκερ. “Είναι πολύ αργά” λέει ο Κάρλο “Δεν θα ζήσω για πολύ ακόμα”. Τελικά πείθει τις τέσσερις γυναίκες –που περνάνε τις δικές τους προσωπικές δυσκολίες– να πάνε αμέσως να βρουν και να φέρουν ένα πολύτιμο γραμματόσημο που βρίσκεται κρυμμένο σε ένα μικρό κουτί θαμμένο σε μια αλλόκοτη κωμόπολη της Τοσκάνης. Σε μια καλοκαιρινή νύχτα γεμάτη υποσχέσεις και αντιφάσεις, ένα παλιό εγκαταλειμμένο ασθενοφόρο τρέχει να βρει μια περιπέτεια που επιφυλάσσει εκπλήξεις ανατρεπτικές για τις ζωές όλων.

Πέρασα ένα καλοκαίρι ταξιδεύοντας σε όλη την Ιταλία, περιπλανόμενος σε μακρινούς λόφους, αναζητώντας μια ιστορία που ο παππούς μου θα ήταν ο πρωταγωνιστής. Η ιδέα αυτή άρχισε να διαμορφώνεται όταν, μιλώντας με τον σεναριογράφο, βρήκα την ιστορία που ήθελα να πω. Ήταν η ιστορία για ένα μακρύ καραβάνι που ταξίδευε προς το άγνωστο. Στη φαντασία μου, αυτό το μεγάλο καραβάνι το οδηγούσε ο παππούς μου και πίσω του ακολουθούσαν όλοι οι δικοί μου αγαπημένοι άνθρωποι. Πολλοί από μας –συμπεριλαμβανομένου και του παππού μου– ακόμα ταξιδεύουμε…