Η Τζάνετ Μακ Γκίφιν διετέλεσε εκπρόσωπος Τύπου στην Πολιτειακή Γερουσία της Ουάσινγκτον. Έχει γράψει προτάσεις χορηγίας για διεθνής ΜΚυΟ στην Ευρώπη και τη Μ. Ανατολή, εκπαιδευτικά βιβλία για τις Πανεπιστημιακές Εκδόσεις Κέμπριτζ, καθώς και ταξιδιωτικά άρθρα για διάφορα περιοδικά στις Η.Π.Α., την Ευρώπη και το Μεξικό. Έχει εκδώσει τρία μυθιστορήματα. Το Ένας Καλός Θάνατος είναι η πρώτη της ταινία.

Ο Τέρυ Σπένσερ Χέσερ έχει γράψει θεατρικά έργα, σενάρια, ένα μυθιστόρημα και μια βιογραφία. Επίσης, έχει κάνει την παραγωγή σε ντοκιμαντέρ για τη δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση & ραδιόφωνο, καθώς και για εταιρικούς χορηγούς.

Το Ένας Kαλός Θάνατος είναι ουσιαστικά ο μονόλογος μιας προϊστάμενης νοσοκόμας Ασύλου Ανιάτων. Σε ερμηνεία της καταξιωμένης ηθοποιού από το Σικάγο Αναμπέλ Αρμούρ, η νοσοκόμα περιγράφει το πώς φροντίζει για τις φυσικές, συναισθηματικές και ψυχολογικές ανάγκες των ασθενών της, όπως απαιτεί η δουλειά της σε έναν συνηθισμένο οργανισμό φιλοξενίας ανιάτων μιας μεγάλης Αμερικάνικης πόλης. Την ίδια στιγμή, παλεύει να κρατήσει την δική της ισορροπία στη ζωή – μια ισορροπία που χάνεται στην αστάθεια και σταθεροποιείται ξανά όταν εκείνη κοιτάζει μέσα της για να εξηγήσει τα ανεξήγητα. Πιο απλά, η νοσοκόμα περιγράφει πώς οδηγεί τον κάθε ασθενή στo «σύνορο» μεταξύ ζωής και θανάτου, εξηγώντας τι συμβαίνει στην πορεία, ανοίγοντας την καρδιά της για το πώς είναι να λες Αντίο και αμέσως μετά να οδηγείς τον επόμενο ασθενή στο ίδιο τελευταίο ταξίδι.

http://agooddeathfilm.com

Το σενάριο για την ταινία Ένας Καλός Θάνατος προέκυψε από την εργασιακή εμπειρία σε έναν ιδιωτικό οργανισμό Φιλοξενίας Ανιάτων, σε μια μεγάλη πόλη των ΗΠΑ, αλλά και την ακόλουθη προσπάθεια περιγραφής του Αμερικάνικου συστήματος νοσηλείας εκτός νοσοκομείου, στους Ευρωπαίους. Έγινε σαφές ότι, παρ’ όλο που το Ευρωπαϊκό σύστημα υγείας ευνοεί την Εθνική δημόσια Υγεία ενώ το Αμερικάνικο υποστηρίζει το ιδιωτικό σύστημα, οι Αμερικανοί είναι αυτοί που έχουν κατορθώσει να έχουν ένα πραγματικά επιτυχημένο Εθνικό Σύστημα Υγείας για τους ασθενείς που διανύουν τους έξι τελευταίους μήνες της ζωής τους.

Παρ’ όλα αυτά, η αντίδραση των Ευρωπαίων όταν άκουσαν πώς δουλεύει το Αμερικάνικο σύστημα - που είναι χαρακτηριστικά Αμερικάνικος συνδυασμός πραγματικότητας, πρακτικότητας και ενδιαφέροντος για την ευημερία των άλλων-
ήταν το σόκ και η δυσπιστία. Ειδικότερα, οι Ευρωπαίοι βρήκαν πολύ σκληρή την Αμερικάνικη μέθοδο καθορισμού του «τέλους της ζωής» και άκαρδο τον Αμερικάνικο τρόπο παρακολούθησης των «τελευταίων ημερών». Η ταινία γυρίστηκε για να γεφυρώσει αυτό το χάσμα κατανόησης.